Łomnica

W czerwcu na ulicy Strażackiej została odbudowana kapliczka. Kapliczka ta ma formę postawionego na cokole krzyża z ukrzyżowanym Chrystusem. W cokole tym znajduje się nisza z figurką Matki Boskiej. Odbudowy podjęła się rodzina Leś z ulicy Strażackiej. W czasie trwania odbudowy kapliczki, nad Łomnicą przeszła gwałtowna burza, która doprowadziła do przewrócenia się krzyża na cokole. W pracach murarskich z odnowieniem krzyża pomógł także P. Piontek.

Więcej informacji o krzyżach i kapliczkach w Parafii – Parafia Łomnica – Obiekty Kultu

Zdjęcia z odbudowy - Remont kaplicy na ul.Strażackiej

Dnia 24.05.2009 roku w naszej parafii odbyła się uroczystość I Komunii Św. Msza Św. Rozpoczęła się o godz 11:00 w kościele filialnym w Sowczycach pod wezwaniem Św. Antoniego. Do tego sakramentu przystąpiło szesnaścioro dzieci. Msza Św., której przewodniczył ks. proboszcz Norbert Panusz była bardzo uroczysta, którą urozmaicili przepięknymi pieśniami i wierszykami nasi mali komunikanci. Na tą Msze Św. przybyło wielu parafian i gości. Do przygotowań tej uroczystości również wielki wkład włożyła nasza pani katechetka Agnieszka Matysik, która przygotował naszych maluchów i zadbała o piękny wystrój kościoła. Po południu odbyło się nabożeństwo majowe na którym dzieci otrzymały pamiątkę komunijną.

Zdjecia z uroczystości w galerii - Zdjęcia z Komunii Świętej - 2009

W tym roku procesja ta odbyła się od kościoła pod krzyż, który znajduje się na Wydzieraczu. Parafianie zgromadzili się przy kościele wraz z księdzem, ministrantami oraz z młodzieżą, która uczestniczyła przy sztandarach, wyruszyli procesją przez pola. aby pomodlić się o dobre plony i pogodę. Podczas procesji wszyscy modlili się i śpiewali pieśni. Po przybyciu na Wydzieracz gdzie czekało wielu mieszkańców ks. proboszcz Norbert Panusz odprawił Mszę Św. przy krzyżu pod gołym niebem. Na tą Msze Św. przyjechało wielu parafian z Sowczyc. Po zakończeniu całej uroczystości wszyscy powrócili do swoich rodzinnych domów.

Więcej zdjęć w galerii - Msza św. na Wydzieraczu 

Boże spoglądanie w dół jest czymś więcej, niż spojrzeniem z wysoka.

Spoglądanie Boga jest działaniem. To, że widzi mnie On, że na mnie patrzy, przemienia mnie i świat wokół mnie. Tak więc w Psalmie mówi się zaraz potem: "Podnosi z prochu nędzarza...". Swoim spoglądaniem w dół podnosi mnie On, życzliwie bierze mnie za rękę i pomaga mi wychodzić - właśnie mnie - z dołu ku górze. Bóg się pochyla. To słowo jest słowem proroczym. W betlejemską noc przyjęło znaczenie całkiem nowe. Pochylanie się Boga nabrało niesłychanego i wczesśniej niewyobrażalnego realizmu. Pochyla się - schodzi, właśnie On, jako dziecko aż do nędzy stajni, symbolu wszelkiego ludzkiego niedostatku i opuszczenia. Bóg rzeczywiście schodzi, Staje się dzieckiem i wchodzi w sytuację zupełnej zależności od drugich, która jest właściwa istocie ludzkiej dopiero co narodzonej.Stwórca, który ma wszystko w swoich rękach, od którego my wszyscy zależymy, staje się małym i potrzebującym ludzkiej miłości. Bóg jest w stajni.

W starym testamencie świątynia uważana była niemal za podnóżek stóp Boga, zaś święta arka za miejsce, na którym On - w tajemniczy sposób - był obecny wśród ludzi. Wiedziano więc, że ponad świątynią - niewidoczny - wznosił się obłok Bożej chwały. Teraz wznosi się on nad stajenką. Bóg jest w obłoku nędzy dziecka bez schronienia. Jakiż to obłok nieprzenikniony, ale jednak - obłok chwały! W jaki bowiem inny sposób jego ogromną miłość do człowieka, jego zatroskanie o niego mogłyby się ujawnić jako większe i czystsze? Obłok ukrycia, ubóstwa dziecka całkowicie potrzebującego miłości jest równocześnie obłokiem chwały. Bo nic nie może być wznioślejsze, większe od miłości, która w ten sposób pochyla się, schodzi, staje się zależna. Chwała prawdziwego Boga staje się widzialna, kiedy otwiera się oczy naszego serca przed betlejemską stajnią.

Średniowieczny teolog Wilhelm z klasztoru św. Teodoryka powiedział kiedyś: Bóg - począwszy od Adama - widział, że Jego wielkość budziła w człowieku opór, że człowiek czuje się ograniczony w bycie samym sobą i zagrożony w swej wolności. Bóg zatem wybrał nową drogę. Stał się Dzieckiem. Stał się zależnym i słabym, potrzebującym naszej miłości.

Teraz - mówi nam ten Bóg, który stał się Dzieckiem - nie możecie już bać się Mnie, teraz już możecie mnie tylko kochać.